Vrouw zoekt boer

//Vrouw zoekt boer

Vrouw zoekt boer

By |2018-10-31T11:58:01+00:00maart 26th, 2018|Columns|0 Comments

Belangstelling voor vee heb ik altijd wel gehad. Mijn vader was dierenarts. Hij heeft een groot deel van zijn carrière gewerkt bij het Openbaar Slachthuis in Utrecht. Bij ons thuis werd er tijdens het avondeten uitgebreid gepraat over vee en hun aandoeningen. Mijn vader kon heel plastisch vertellen. Daardoor ben ik bijna nergens vies van. Helaas voor Gert-Jan, hij heeft van alles geprobeerd.

Als je me zo’n twintig geleden had verteld dat ik binnen afzienbare tijd verliefd zou worden op een boer, dan had ik wat ongelovig gegrinnikt. Maar toch, de liefde kan zomaar met een rode trekker je pad op rijden. Ik kende de tante van Gert-Jan en na enige tijd leerde ik ook haar neef die boer was kennen. Toen was het raak met de liefde, heel raak.
Zwaar verliefd op hem en dol op zijn koeien waagde ik in oktober 1997 de stap. Kort daarvoor was zijn moeder in het door hem verbouwde voorhuis gaan wonen. Gert-Jan en ik konden dus samen gaan leven en werken op de boerderij. Ik ben gelijk gaan meewerken. Dat wilde ik graag en ook Gert-Jan vond dat leuk.

Met mijn opleiding aan de kunstacademie tot grafisch vormgever was ik nu niet bepaald goed toegerust voor het boerenleven. Maar ik dacht dat ik met een jaar meewerken op de boerderij het boerenvak wel onder de knie zou hebben. Nee dus. In het begin heb ik wat afgeworsteld met koeien en machines. Het is vaak fysiek zwaar werk, maar ik moest ook alles leren over het vak melkvee houden. Gert-Jan werd mijn geduldige ’leermeester’ en ook de vakbladen en dierenartsen van de faculteit  der Diergeneeskunde vormden een bron van broodnodige kennis. Toch ging het leren mij niet snel genoeg. Uit frustratie en ongeduld schopte ik wel eens met mijn klomp ergens tegen aan. Soms verloor ik mijn klomp daarbij en dan moest ik die, met één sok in de mest of blubber stappend, weer ophalen, tot groot vermaak van Gert-Jan.

De eerste jaren hechtte ik me te veel aan onze koeien. Als een koe naar het slachthuis moest had ik nog vele argumenten om de dame in kwestie toch te houden. Later ging dat beter. Hart hebben voor je dieren én emotioneel voldoende afstand houden was voor Gert-Jan heel gewoon, maar ik heb dat echt moeten leren.

Naast het boerenwerk ben ik ook andere dingen gaan doen. Ik werk parttime bij Van der Neut, éénmaal per jaar organiseer ik de Deel-dagen (boerderij-fair) op de oude deel van onze boerderij en ik ben gaan schrijven. Voor dorpspleingroenekan.nl schrijf ik een maandelijkse column over het boerenleven. De (moes)tuin en het erf netjes houden is ook mijn taak.

Samen op vakantie gaan is geen succes. We hebben het twee keer geprobeerd. Gert-Jan blijft in gedachten met het bedrijf bezig en ik probeer hem -zonder succes- af te leiden. Vermoeiend en enerverend voor ons allebei. Ik heb vroeger veel gereisd en merkte dat ik daar naar bleef verlangen. Nu ga ik al jaren één keer per jaar een week alleen op vakantie. Dat bevalt me uitstekend. Meestal ga ik naar Londen, dat vind ik een heerlijke stad! Ik ben daar met veel plezier weer een echte stadse. Die andere 51 weken ben ik volmaakt gelukkig met Gert-Jan tussen de koeien.

About the Author: